امروز اومدم بگم بازم شروع شد ولی یه شروع خوب مهدی من شده همون مهدیه

قبلی عزیز

هیچ وقت فکرشو نمی کردم مهدی بازم اینجوری ببینم.....عاشقشم .....تمام

زندگیمه.........دعا کنید

همیشه اینجوری بمونه........

خداحافظ برای تو چه آسان بود

 ولی قلب من از این واژه لرزان بود

 خداحافظ برای تو رهایی داشت

  برای من غم تلخ جدایی داشت

    خداحافظ طلوع من

غروب من خداحافظ

  تو ای محبوب خوب من

 سلام تو طلوع پاک شبنم بود

 غروب ظلمت تاریکی وغم بود

 سلام تو شروع آشناییها

 نوید مهربانی ها

زمان همزبانی ها

  دریغ از قطره های اشک سوزانم

 که از بیداد تو بر رخ چکیده

 خزان زندگی آمد

دل افسرده بعد از تو بهاری را ندیده

خداحافظ
 

خداحافظ

 خداحافظ

دلت تنگ است ميدانم ، قلبت شکسته است مي دانم ، زندگي

برايت عذاب است ميدانم ، دوري برايت سخت است ميدانم … اما

براي چند لحظه آرام بگير عزيزم … 

گريه نکن که اشکهايت حال و هواي مرا نيز باراني مي کند ، گريه  

نکن که چشمهاي من نيز به گريه خواهند افتاد … آرام باش عزيزم ،  

دواي درد تو گريه نيست!  

بيا و درد دلت را به من بگو تا آرام بگيري ، با گريه خودت را آرام نکن...!  

با تنهايي باش اما اشک نريز ، درد دلت را به تنهايي بگو زماني که  

تنهايي!

گريه نکن که اشکهايت مرا نا آرام ميکند .! گريه نکن چون گريه تو را

به فراسوي دلتنگي ها ميکشاند ! گريه نکن که چشمهايم طاقت اين  

را ندارند که آن اشکهاي پر از مهرت را بر روي گونه هاي نازنينت  

ببينند ، و دستهايم طاقت اين را ندارند که اشکهاي چشمهايت را از  

گونه هايت پاک کنند .! گريه نکن که من نيز مانند تو آشفته مي شوم!  

گريه نکن ، چون دوست ندارم آن چشمهاي زيبايت را خيس ببينم!

حيف آن چشمهاي زيبا و پر از عشقت نيست که از اشک ريختن

خيس و خسته شود؟

اي عزيزم ، اي زندگي ام ، اي عشقم ، اگر من تمام وجودت مي  

باشم ،اگر مرا دوست ميداري و عاشق مني ، تنها يک چيز از تو  

ميخواهم که دوست دارم به آن عمل کني و آن اين است که ديگر

نبينم چشمهايت خيس و گريان باشند! زندگي ارزش اين همه اشک  

ريختن را ندارد ، آن اشکهاي پر از مهرت را درون چشمهاي زيبايت  

نگه دار ، بگذار اين اشکها در چشمانت آرام بگيرند … عزيزم گريه نکن  

چون من از گريه هايت به گريه خواهم افتاد ! وقتي اشکهايت را

ميبينم غم و غصه به سراغم مي آيد!

وقتي اشکهايت را ميبينم حال و هواي غريبي به سراغم مي آيد !  

وقتي اشکهايت را ميبينم ، از زندگي ام خسته مي شوم! وقتي

اشک ميريزي دنيا نيز ماتم ميگيرد ، پرندگان آوازي نميخوانند ، بغض  

آسمان گرفته مي شود ، هوا ابري مي شود و پرستوهاي عاشق  

خسته از پرواز !

گريه نکن … آرام باش عزيزم، بگذار اين اشکهاي گذشته را از  

گونه هاي نازنينت پاک کنم ، دستهايت رادر دستان من بگذار ،

سرت را بر روي شانه هايم بگذار  و درد و دلهايت را در گوشم  

زمزمه کن  … من مي شنوم بگو درد دلت را !

با گريه خودت را خالي نکن  چون بغض گلويم را مي گيرد ، با

گفتن درددلت به من خودت را خالي کن تا دل من نيز خالي شود!

ميدانم وقتي اين متن مرا ميخواني اشک از چشمانت سرازير مي

شود آري پس براي آخرين بار نيز گريه کن چون اين درد دلي بود که

هر چند مال من نشدي ولي ازت خيلي چيزا ياد گرفتم ...

ياد گرفتم به خاطر کسي که دوسش دارم بايد دروغ بگم.

ياد ‏گرفتم هيچ وقت هيچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره.

ياد گرفتم تو زندگيم به اون که بفهمم چقدر دوسم داره هر ‏روز دلشو به بهونه اي بشکنم.

ياد گرفتم گريه هاي هيچ کس رو باور نکنم.

ياد گرفتم بهش هيچ وقت فرصت ‏جبران ندم.

ياد گرفتم هر روز دم از عاشقي بزنم ولي خودم عاشق نباشم‏ ...

خوب ياد گرفتم نه ؟ معلم خوبي هستي ...!!!

ا ي نهايت ازدحام تنهايي

 
در کوچه هاي سرد وبي روح توآرامش غريبي مرا فرياد ميزند.

با ناله اي غريب که از شکستن گوشواره ها ي افتاده

بر خاکت به گوش ميرسد.اي زيبا ترين ترنم آفرينش

با خود تا انتهاي غربت اشکهايت مرا ببر مرا ببر

از بغض که مي خوام بنوسيم بد جوري بغضم ميگيره.

به درک که نمي شود باشم!

از پشت شيشه هاي بزرگ دلتنگي گريه ميكنم و آرزو ميكنم كه كاش

 براي يك لحظه فقط يك لحظه آغوش گرمت را احساس كنم ، ميخواهم

 سر روي شانه هاي مهربانت بگذارم تا ديگر از گريه كم نشوم . تو مرا

به ديار محبتها بردي و صادقانه دوستم داشتي پس بيا و باز در اين راه

تلاش كن اگر طاقت اشكهايم را نداري . در راه عشقي پاك تر و صادقانه تر،

 زيرا كه من و تو ما شده ايم پس نگذار زمانه بيرحم دلهايي را كه از هم

جدا نشدني است را به درد آورد دلم را به تو دادم و كليدش را به سوي

آسمان خوشبختي ها روانه كردم چه شبها كه تا سحر به يادت با

گونه هاي خيس از دلتنگي ها به سر بردم چه روزها با خاطراتت نفس

 كشيدم پس تو اي سخاوت آسماني من ...

مرا درياب كه ديوانه وار دوستت دارم

باز این دله من گرفته میدونم دارم حالتونو بهم میز نم با این دلم ولی

دیگه جز این وبلاگ کسی رو واسه در دودل کردن ندارم............دیگه

تموم شد تمومه تموم.....................

یکی به من بگه من با این عشقه نا فرجام که همش واسه یه دروغ از

بین رفته چیکار کنم..... دیگه دارم دق می کنم.......

میدونی چقدر بد تو حالو هوای عشقت باشی بعد به ذهنت برسه که

 بهش نمی رسی!!!!!!!!!!! اونقدر دلت می گیره که دوست داری داد

بزنی بگی دوسش داری دوست داری همون لحظه

پیشت باشه سر تو بزاری رو شونش گریه کنی!!!!!!!!!! ولی فکر نکنم

کسی منو درک کنه کسی بفهمه که دارم چی می کشم........حتی خود خودش.....

چرا بعضی وقتها ادم دلش اینجوری می گیره.................

شکوهی در لحظه های سرانجام است که ... اشکهای من میشناسندش ... عظمتی است چون عرش دوست ... چون لبخند عشق ... حتی پررنگ تر از برق چشمان مادر باران ... آغوش باز نیستان ازل و نای هزار آهنگ ناله های بی امان دل ... نگاه مهربان دوست و دست نوازشش بر سر کودک پخته تر از دیروز ایمان ... هجوم قطره های آدمیت و آبی دریای حقیقت... منظره ای ناب ... ناب تر از هرچشمه کوهستان رویا ... واژه ای به مستی التهاب و مفهومی چون سر آمدن انتظار ... دوست ,,, دوست ... طلوع خورشید معنا و غروبی همیشگی برای مفهومی چون زمان ... چشمان من خیره در ستیغ کوه صبر ..همان دروازه ورود پادشاه عشق ... فریاد سکوتم بر پهنای دشت مهرش ... اشک های خاطره برگوشه چشمانم و بالهای جانم نیم خیز پرواز ابد ... در آن شکوه رخصتی از دوست آتش گرفتن در شمع جاودانگی اوست . در آن شکوه می توان در زلال چشمه های صداقتش رخسار از گرد زمانه زدود . تنهای مهربانم به وسعت تنهاییم دوستت دارم ... به سنگینی

خنجرازپشت روچشیدن بسه 

اون که میگه دوست دارم

دروغه

شبهای بی فروغ وماتم بسه

به اون که دل داده دل دیوونم

اسیروبیچاره شده میدونم

اما چیکارکنم نمیشه بدشم

نمیشه بی وفایی روبلدشم

اگه یه روزقرار باشه بمیرم

قبلش من ازتوانتقام میگیرم

بلاهایی که به سرم آوردی

سرت میارمو بعدش میمیرم

دیگه نگو دلم پیش توگیره

خودت هم خوب میدونی

دیگه دیره

خوب میدونی که

دست تورو شده

عاشق نمیشه دلم

ترسوشده

دیگه بریدم ازتو و ازهمه

هرچی بگم ازبی وفاییت کمه

دل من که شکست ولی الهی

دل هیچ چشم انتظاری نشکنه

من نه فرشته ام و نه از جنس آسمون ،
و نه به قول اون نویسنده معروف یک کلوخ تیپا خورده
، من فقط یه آدمم ،
یه آدم که گاهی زیادی مهربونه گاهی زیادی حساسه
و گاهی هم زیادی مغرور ،
آدمی که دوست داره همه رو دوست داشته باشه
و با همه زلال باشه !
اما افسوس که آدمای دیگه گاهی این چیزا رو حس نمی کنن !!
کاش خدای اون بالاها آدمایی رو سر راه هم قرار بده
که حرف همو بفهمن ، به یه چیز بخندن ، به یه چیز اشک بریزن ،
و فهم و ادب و ایمان چاشنی صداقت کلامشون باشه .
به همون خدای آسمونا
اینا شعر نیست شعار نیست لااقل برای من نیست
اینا از عمق وجود م بلند میشه
.
.
.
این منم که تو را می خوانم

تقدیم به همه ی دوستای خوبم که از وبلاگ من بازدید میکنن

بهانه

بگذار بی ادعا اقرار کنم دلم برایت تنگ شده 

 وقتی نیستی دلتنگیهایم را قاب می کنم

لحظه لحظه غروبی را که دلتنگ تو و چشمان بارانی ات می شوم

قاب می کنم تا وقتی امدی نشانت دهم که شاید دیگرتنهایم نگذاری.

برای تو

وقتی دلم می گیرد چشمهایم را می بندم گذر زمان را به رویا و خیال 

 می سپارم انجا که نسیم صبح وطلوع خورشیداز ان سوی اقلیم پرنده های

 عاشق میرسند چه فرقی می کند؟همه احساسی است که انتظار را در قلبم

 تداعی می کند. 

حالا دیگر پروانه های لای دفترچه، زمزمه دلتنگی هایم ،همه شاعر شدند

 و می گویند تو از قبیله گلهای مریمی از تبار عاطفه پس تنهایم مگذار.